Μεγάλες Προσδοκίες

Η πρόσφατη αναθεώρηση του συντάγματος της χώρας, με την πρωτοφανή για τα πολιτικά δεδομένα ομοφωνία όλων των κομμάτων του κοινοβουλίου, έγινε αποκλειστικά και μόνο για την εισαγωγή μιας ακόμα παραγράφου στο άρθρο 4. Σύμφωνα με αυτή, κάθε πολίτης αυτής της χώρας θα είναι υποχρεωμένος λίγο πριν τον θάνατό του να συντάσει την αυτοβιογραφία του και να φροντίζει με οποιοδήποτε τρόπο την έκδοσή της. Ο ιστορικός του μέλλοντος θα είναι ο πρώτος που θα μπορέσει να καταγράψει την αλήθεια χωρίς επιφυλάξεις, υποθέσεις, ιδεολογικές αγκυλώσεις και αντικρουόμενες ερμηνευτικές απόπειρες, καθώς το πραγματολογικό υλικό θα είναι άπειρο και απόλυτα διασταυρούμενο. Τα πάντα, όλα όσα θα έχουν συμβεί, θα είναι καταγεγραμμένα και ενδεχομένως πολλές φορές το καθένα. Επιτέλους, ο συντακτικός νομοθέτης με αυτήν και μόνο τη διάταξη, έκανε το αδιάφορο αυτό κείμενο των εκατό και πλέον άρθρων, που ψυχρά καθορίζει την συνύπαρξή μας, να μιλήσει στον καθένα από εμάς ξεχωριστά. Αξίζει να αναφερθούμε με παραδείγματα στην νέα κοινωνική πραγματικότητα που διαμόρφωσε η ψήφιση της διάταξης-τομή στην συνταγματική ιστορία του τόπου. Η Μάρθα Π, λίγο πριν το θάνατό της το καλοκαίρι του 2007, κατάφερε και συνέγραψε περίπου 1500 σελίδες αυτό-βιογραφίας. Σ’ αυτό το πολυσέλιδο και πυκνογραμμένο κείμενο έχει κανείς την ευκαιρία να παρακολουθήσει δύο ώρες από τον πολυτάραχο βίο της, αλλά και να διαβάσει ένα σπουδαίο φιλοσοφικό σχόλιο για όσα μοιάζουν αυτονόητα στη ζωή κάθε ανθρώπου. Με την ίδια ακριβώς θέρμη ξεκίνησε να αυτοβιογραφείται και η Μαρία Τσ κινητοποιημένη από μια ασθένεια τέσσερα χρόνια πριν. Μέσα σε δύο μέρες ολοκλήρωσε το δίτομο πόνημά της, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια την επιμέλεια της έκδοσής του στον εκδοτικό οίκο «Πόλις». Τελικά, η αρρώστια της δεν ήταν τίποτε το σοβαρό παρά μια καλοκαιρινή ίωση που με δύο ντεπόν αποτελούσε παρελθόν. Έτσι, η Μαρία Τσ, κερδίζοντας και πάλι την χαρά της ζωής, είχε την ευκαιρία να συνεχίσει την αυτοβιογραφία της με τον κίνδυνο βέβαια να εξελιχθεί σε εκδοτικό ρίσκο για τον οίκο «Πόλις» εξαιτίας του μεγέθους της. Ενδεχομένως η μόνη λύση θα ήταν να κυκλοφορήσει σε μορφή e-book. Η Έρικα Β από την άλλη, μόλις 34 χρόνων, ισχυρίζεται πως έχει ολοκληρώσει την συγγραφή της δικής της αυτοβιογραφίας, η οποία δεν ξεπερνά τις 250 λέξεις, και ενώ παραμένει υγιής και συνεπώς με πολλά ακόμη χρόνια ζωής, αρνείται επίμονα να συμπληρώσει έστω και μια ακόμα λέξη. Ασφαλώς, γνωρίζει ότι κάτι τέτοιο δεν θα έχει καμιά εκδοτική τύχη και ότι το μόνο σίγουρο είναι ότι θα τυπωθεί, το σύντομο αυτό αυτοβιογραφικό σημείωμα, στις σελίδες κάποιας εφημερίδας ενδεχομένως την ίδια μέρα και την ίδια σελίδα με την αναγγελία του σαρανταήμερου μνημόσυνού της. Βέβαια, για την εφαρμογή της διάταξης, όπως είναι αυτονόητο, χρειάζεται κανείς να ξέρει γραφή και ανάγνωση.__