Ευ ζην

Ήταν σχεδόν 12 το μεσημέρι όταν κάποιος άγνωστος χτύπησε το κουδούνι του διαμερίσματος της κυρίας Ρούλα Πετούση, κάπου στα Άνω Πατήσια. Εκείνη ήταν στην κουζίνα και μόλις είχε ρίξει στην κατσαρόλα τα φασολάκια για άχνισμα. Χαμήλωσε την φωτιά, έβαλε το καπάκι και έτρεξε να ανοίξει σκουπίζοντας βιαστικά τα χέρια της στην ποδιά που φόραγε στη μέση. Ο άγνωστος της συστήθηκε με την ιδιότητά του: ήταν πλασιέ. «Παρακαλώ» είπε η κυρία Ρούλα. Ο πλασιέ χωρίς να χάνει χρόνο και κάνοντας δύο βήματα μέσα στο χολ του σπιτιού, την ρώτησε αν είχε «Άποψη για τα πράγματα». Η κ. Ρούλα με το μάτι στο μάτι της κουζίνας απάντησε βιαστικά πως δεν είχε. Και μάλιστα παρότι ο άντρα της τα πρόσφερε όλα πλουσιοπάροχα, εκείνος στο χασάπη, εκείνος στην λαϊκή, ωστόσο δεν είχε ποτέ «Άποψη για τα πράγματα». Ο πλασιέ χωρίς να χάνει χρόνο, της πρότεινε μια σειρά από ερμηνείες που θεωρούσε πως όλες είχαν κάτι να προσφέρουν. Ο μαρξισμός, ο φροϋδισμός, ο Λεβί Στρως, το πάουρ γιόγκα και η Ελένη Πετρουλάκη, ο υπαρξισμός, ο σχετικισμός του Φεγιαράμπεν προσφέρουν «Απόψεις για τα πράγματα» που πρέπει να λαμβάνονται σοβαρά υπόψη. Και ο πλασιέ παρότι δεν είχε πολύ χρόνο για εξηγήσεις, συνέχισε λέγοντας ότι με μια «Άποψη για τα πράγματα» θα μπορέσει να ταξινομήσει τον κόσμο της, να τον οργανώσει, να τον διαμορφώσει, να τον μεγεθύνει, να τον επανερμηνεύσει, εν τέλει να τον κατασκευάσει. Η κ. Ρούλα επέλεξε τυχαία τον υπαρξισμό, πλήρωσε και ευχαρίστησε τον πλασιέ και έτρεξε στην κουζίνα. Μόλις είχε πάρει μια «Άποψη για τα πράγματα» και ήξερε πια πόσο μάταιη ήταν η επιδίωξη της ενσυνείδητης ταύτισης του εγώ με τον εαυτό της, ήξερε επίσης, ότι τώρα θα μπορεί να προσωποποιεί τα πιο απρόσωπα φαινόμενα της ζωής της και το σημαντικότερο «είσαι ότι επιλέγεις να γίνεις». Άνοιξε την κατσαρόλα, πρόσθεσε μισή κούπα νερό, 750 γρ ντοματάκι κονκασέ, αλάτι – πιπέρι, σκέπασε και σιγόβρασε ώσπου να μαλακώσουν τα φασολάκια. (Το φαγητό σερβίρεται ζεστό ή κρύο.)