Τα περιστατικά είναι πραγματικά. Εκείνη την ημέρα σίγουρα θα πέθαναν καμιά
πενηνταριά και άλλοι τόσοι θα γεννήθηκαν. Πάμε παρακάτω όμως. Το μικρό
διαμέρισμα γεμάτο βιβλία και χειμωνιάτικα ρούχα. Ξαφνικά, είχε ανοίξει το πατάρι
και όλα ξεχύθηκαν στο πάτωμα. Ο κύριος Μ μπήκε στο διαμέρισμα και νευριασμένος
άρχισε να τα κλωτσά. Από κάτω δύο τηλέφωνα. Το ένα της δουλειάς και το άλλο για
προσωπική και μόνο χρήση. Σηκώνει το ακουστικό, σχηματίζει έναν αριθμό που
αμέσως τον σημειώνει για να μην το ξεχάσει και περιμένει. Απαντά μια γυναίκα.
Της λέει ότι την αγαπά, ότι την ερωτεύτηκε, ότι την λατρεύει. Εκείνη τον
πιστεύει και πέφτει στο πάτωμα κλαίγοντας. Τον έρωτα τον περίμενε εδώ και χρόνια
και πίστευε πως παραμονεύει παντού. Του είπε ότι θα χώριζε τον άντρα της, θα
παρατούσε το παιδί της και θα έτρεχε να τον βρει και να του δοθεί ολοκληρωτικά.
Ακολούθησε και δεύτερο τηλεφώνημα. Απάντησε πάλι μία γυναίκα.
Τον άκουσε με προσοχή και μετά απομακρύνθηκε από το ακουστικό κλαίγοντας γοερά. Ο κύριος Μ ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκέφτηκε πως ήταν μόλις δώδεκα το μεσημέρι. Έγειρε στο πλάι και προσπάθησε να κοιμηθεί. Μετά όμως πετάχτηκε έντρομος “ο χρόνος κυλάει γρήγορα” σκέφτηκε. Άρχισε να τακτοποιεί τα βιβλία. Στη βιβλιοθήκη τα μισά και όσα δε χώραγαν σε κούτες. 29 Αυγούστου και τόσα χειμωνιάτικα ρούχα στο πάτωμα; Θα τον περνούσαν για παλαβό. Πάλι πίσω στο πατάρι παρά τις διαμαρτυρίες. Και το κρεβάτι έπρεπε να γίνει διπλό. Από αύριο ο κύριος Μ θα έχει σύζυγο – την πρώτη γυναίκα με την οποία συνομίλησε. Ποιο να είναι το όνομά της άραγε; Αύριο όμως το πρωί πρέπει να βάλει μαύρα και να παραβρεθεί στην κηδεία της δεύτερης γυναίκας με την οποία μίλησε στο τηλέφωνο. Ξέχασα να αναφέρω πως της ζήτησε να πάει να πνιγεί “είσαι απαίσια. Σε μισώ. Να πας να πνιγείς” της είπε. Η δεύτερη γυναίκα θα πνιγεί, αλλά την ίδια στιγμή κάποιος άλλος θα γεννιέται. Κάθε μέρα καμιά πενηνταριά πεθαίνουν και άλλοι τόσοι γεννιούνται. Αλήθεια, όλα αυτά γίνανε στις 29 Αυγούστου 1976.
Τον άκουσε με προσοχή και μετά απομακρύνθηκε από το ακουστικό κλαίγοντας γοερά. Ο κύριος Μ ξάπλωσε στο κρεβάτι του και σκέφτηκε πως ήταν μόλις δώδεκα το μεσημέρι. Έγειρε στο πλάι και προσπάθησε να κοιμηθεί. Μετά όμως πετάχτηκε έντρομος “ο χρόνος κυλάει γρήγορα” σκέφτηκε. Άρχισε να τακτοποιεί τα βιβλία. Στη βιβλιοθήκη τα μισά και όσα δε χώραγαν σε κούτες. 29 Αυγούστου και τόσα χειμωνιάτικα ρούχα στο πάτωμα; Θα τον περνούσαν για παλαβό. Πάλι πίσω στο πατάρι παρά τις διαμαρτυρίες. Και το κρεβάτι έπρεπε να γίνει διπλό. Από αύριο ο κύριος Μ θα έχει σύζυγο – την πρώτη γυναίκα με την οποία συνομίλησε. Ποιο να είναι το όνομά της άραγε; Αύριο όμως το πρωί πρέπει να βάλει μαύρα και να παραβρεθεί στην κηδεία της δεύτερης γυναίκας με την οποία μίλησε στο τηλέφωνο. Ξέχασα να αναφέρω πως της ζήτησε να πάει να πνιγεί “είσαι απαίσια. Σε μισώ. Να πας να πνιγείς” της είπε. Η δεύτερη γυναίκα θα πνιγεί, αλλά την ίδια στιγμή κάποιος άλλος θα γεννιέται. Κάθε μέρα καμιά πενηνταριά πεθαίνουν και άλλοι τόσοι γεννιούνται. Αλήθεια, όλα αυτά γίνανε στις 29 Αυγούστου 1976.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου